18 دسامبر 2024- محققان اکسیژن درمانی را به عنوان یک درمان بالقوه برای هدف قرار دادن سلول های خاص مرتبط با ایجاد اختلالات قلبی عروقی و متابولیک مانند فشار خون بالا و دیابت نوع 2 مورد مطالعه قرار داده و دریافتند که این درمان هیچ بهبود قابل توجهی در وضعیت بیماران مبتلا به دیابت نوع 2 ایجاد نمی کند.
محققان دانشگاه میسوری در حال مطالعه درمان های بالقوه برای هدف قرار دادن سلول های خاص مرتبط با ایجاد اختلالات قلبی عروقی و متابولیک مانند فشار خون بالا و دیابت نوع 2 هستند. مطالعهای که به تازگی منتشر شده است بر روی دستهای از سلولهای گیرنده شیمیایی واقع در نزدیکی شریان کاروتید در گردن متمرکز شده است. هنگامی که این سلول ها بیش فعال هستند، پیش بینی کننده ی اختلالات قلبی عروقی و مرگ و میر هستند.
از آنجایی که این گیرنده های شیمیایی می توانند غلظت اکسیژن را در بدن حس کنند، محققان MU این سوال را مطرح کردند که آیا دستکاری سطح اکسیژن ممکن است بر فعالیت بیش از حد این گیرنده های شیمیایی تأثیر بگذارد و به طور بالقوه بر عملکرد قلبی عروقی و متابولیک تأثیر بگذارد.
دکتر ژاکلین لیمبرگ، نویسنده اول این مقاله و دانشیار فیزیولوژی تغذیه و ورزش، گفت: «مطالعات هیجانانگیزی روی موشها انجام شده است که نشان میدهد حذف این گیرندههای شیمیایی زمانی که بیش از حد فعال میشوند، میتواند مشکلاتی مانند فشار خون بالا و قند خون بالا را بهبود بخشد. اما قبل از اینکه حذف کامل آنها را در بیماران در نظر بگیریم، این نظریه را مطرح کردیم که دوزهای بالای اکسیژن ممکن است فعالیت این گیرندههای شیمیایی را کاهش داده یا "قطع" کند و در نتیجه نتایج سلامتی را بهبود بخشد.
در مطالعه MU دو گروه شامل 17 فرد مبتلا به دیابت نوع 2 و 20 فرد بدون دیابت به عنوان گروه کنترل شرکت کردند.
تیم تحقیقاتی دریافتند که گیرنده های شیمیایی محیطی در بزرگسالان مبتلا به دیابت در واقع بیش از حد فعال هستند و بالاترین سطح فعالیت مربوط به بیماران با بالاترین قند خون است.
پس از یک درمان هایپراکسی - حالتی که در آن فرد در معرض سطوح بالای اکسیژن قرار می گیرد - فعالیت این گیرنده های شیمیایی به همراه ضربان قلب، فشار خون و تعداد نفس ها در دقیقه کاهش یافت.با این حال، تأثیر بین دو گروه تفاوتی نداشت. علاوه بر این، این درمان هیچ تاثیری بر تحمل گلوکز یا حساسیت به انسولین نداشت.
پرفسور Camila Manrique-Acevedo، یکی از نویسندگان این مقاله و استاد پزشکی در دانشگاه میسوری، گفت: "هدف این مطالعه درک چگونگی تاثیر گیرنده های شیمیایی محیطی بر عواقب قلبی عروقی و متابولیک دیابت نوع 2 بود. اکنون ما میدانیم که یک دوره درمان هایپراکسی بلافاصله عملکرد را بهبود نمیبخشد. داشتن این اطلاعات به ما اجازه میدهد توجه خود را بر روی درمانهای دیگری متمرکز کنیم که برای بیماران مبتلا به دیابت نوع 2 امیدوارکننده هستند."
منبع:
https://medicalxpress.com/news/2024-12-cluster-chemoreceptor-cells-overactive-linked.html